Ik zat aan de grote balie van het hoofdkantoor in Amsterdam. Drie maanden geleden was ik hier begonnen als receptioniste. Ik was 26 en had net een lange zoektocht naar mezelf achter de rug. Dit baantje vond ik al doodeng, maar ik had ook een missie. Na de zomer zou ik namelijk weer terug naar school gaan.

De eerste stap

Het was bijna 9 uur en de ene na de andere bezoeker kwam het pand binnen. Ik schreef ze netjes in, bood ze een kop koffie aan en belde de afdeling dat hun bezoeker was gearriveerd. Ondertussen klopte mijn hart in mijn keel. Ik had me de hele ochtend al voorbereid op dit moment. Het was 9 uur. Hij reed het terrein op en even later kwam hij binnen gelopen. Nee, ik durf niet. Jawel gewoon doen. Ok, 3-2-1: “Goeiemorgen Frank. Heb je straks even 5 minuten voor me?”

Hij keek me verbaasd aan en twijfelde. Ik ging verder: ” Ik kan me voorstellen dat je het druk hebt, maar ik zou het enorm waarderen.” Hij dacht even na. “Ok, kom rond 11 uur maar naar mijn kantoor.” Pfoe, de eerste stap was gezet. Nu moest ik wel. Afhaken was geen optie meer. Ik ging weer verder met mijn werk en nam de telefoon aan.

Koffie drinken

Om exact 11 uur stond ik voor zijn bureau. Hij was er niet dus ik ging zitten en wachtte. Al snel kwam hij zijn kantoor binnen met twee bekers koffie en zette er één voor me neer. Met een mengeling van onzekerheid en vastberadenheid viel ik gelijk met de deur in huis. “Frank, na de zomer ga ik een deeltijd studie HRM doen en ik wil graag op jouw afdeling werken. Wat heb je voor me?”

Terwijl ik deze woorden hardop uitsprak, begonnen de gedachten in mijn hoofd tegen me te schreeuwen: “Ah sjezus Angela, wat doe je? Hij is de HR directeur. Wat moet hij nu wel niet van je denken.” Frank kreeg een grote glimlach op zijn gezicht. Hij zei dat hij op dat moment geen functies had openstaan.  Hij ging verder: “Maar ik weet het goed gemaakt. Wij gaan elke week koffie drinken en dan gaan we iets voor je vinden. Loop maar mee.” We liepen naar zijn secretaresse en de eerste afspraken werden gepland.

Afwijzing en waarmaken

Zo is het begonnen. De eerste stappen op het pad van een succesvolle en leerzame carrière. Ik ben nog steeds blij dat ik het lef heb gehad om uit te spreken wat ik wilde. Het is de enige manier om de dingen te doen die je echt wilt. Natuurlijk is dit supereng, want er is altijd een kans dat je afgewezen wordt. Afwijzing doet pijn.

Wat nog veel enger is. Wat als je niet afgewezen wordt? Dat je ja te horen krijgt. Dan spring je in het onbekende en moet je het waarmaken. En wat als je dat niet kunt? Dat is nog veel erger, dat is falen. Toch? Nou nee. Ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat je het gewoon moet doen. Als je iets heel graag wilt, zeg het. Spreek het uit. Juist omdat je het graag wilt, ben je namelijk ook bereid om er hard voor te werken. En als je er hard voor gewerkt hebt en het lukt niet. Dan heb je het in ieder geval geprobeerd.

Als je niet uitspreekt wat je wilt, kom je nooit verder en leer je niets. Leren is risico nemen.

Dankbaar

Ik ben Frank nog steeds dankbaar dat hij me de kans heeft gegeven. Ik heb nog jaren met veel plezier op zijn afdeling gewerkt. Totdat hij gedwongen werd om de afdeling te reorganiseren en mijn functie kwam te vervallen. Hoe naar dit ook was, ik heb altijd terug kunnen kijken op een leerzame tijd.

Weerzien

Een paar jaar later kwam ik Frank weer tegen. Mijn man en ik zaten lekker te eten in een restaurant toen een man met zijn dochter aan het tafeltje naast ons kwamen zitten. Ik herkende hem gelijk. “Hey Frank, dat is lang geleden. Hoe is het?” We raakten aan de praat en op een gegeven moment begon hij over de reorganisatie. Nog voordat hij zijn zin kon uitspreken over hoe vervelend hij het vond, kon ik hem eindelijk zeggen wat ik wilde zeggen.

Jij hebt me de eerste zet gegeven voor een mooie en leerzame periode. Dit was heel belangrijk voor mijn carrière. Dat ben ik nooit vergeten en daarom wil ik je bedanken: “dank je wel.”

Mijn naam is Angela Messioui oprichter van het anti-aging programma en de young@heart training. Ik help bedrijven en mensen die vastgeroest zijn in het werk. De wetenschappelijke term hiervoor is obsoletie en betekent veroudering van menselijk kapitaal. Zoals machines kunnen verouderen, zo kan dit ook bij mensen. 

Ik blog over obsoletie en hoe jij kunt voorkomen dat je verouderd. Dit doe ik vanuit wetenschappelijke theorieën en de praktijk. Regelmatig zul je lezen hoe ik nieuwe dingen leer en aanga om mezelf te blijven ontwikkelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top