” Komt zo’n broekie, net van school, ons vertellen wat we moeten doen.” Ik luisterde aandachtig naar Hans. We zaten in een klein kantoor in de buurt van Eindhoven. Buiten was het koud en en nat. De reden van onze afspraak was een interview voor mijn afstudeeronderzoek over veroudering. Ik had hem net de vraag gesteld hoe hij de jongere generatie collega’s ervaart.

Niet geaccepteerd

Hans nam een slok van zijn koffie en wat hij me daarna vertelde fascineerde me enorm. Het broekie wordt getest. Als hij een leidinggevende is die zijn handen uit de mouwen steekt om de collega’s te helpen. Dan is het een goeie. Hij verdient dan het respect van het team. Doet hij dat niet, dan wordt hij niet geaccepteerd. Sterker nog, dan zorgt het team ervoor dat hij op z’n bek gaat.

Wat Hans me vertelde is me altijd bijgebleven. Niet omdat ik er een persoonlijke mening over heb. Maar omdat het me nieuwe en waardevolle inzichten gaf. Voor mij was het belangrijkste inzicht dat er verschillen zijn tussen generaties. Deze verschillen zorgen regelmatig voor conflicten. Hier is al veel over geschreven.

Maanden later gaf ik een training aan leidinggevenden. Ik stond voor de groep en wilde toch eens weten in hoeverre het verhaal van Hans echt waar was. Ik vertelde aan de groep over het gesprek en vroeg of zij deze situatie herkenden uit hun eigen praktijk. Het verhaal van Hans werd bevestigd. Ook werden er meerdere verhalen gedeeld die overeenkwamen met het verhaal van Hans.

Tekort aan mensen

Het probleem is dat er flinke tekorten zijn op de arbeidsmarkt voor goede technische vakmensen. We hebben ook nog eens te maken met een oudere generatie die nu langer moeten doorwerken om daarna massaal de arbeidsmarkt te verlaten. Je zou dus zeggen dat we nu iedereen hard nodig hebben om de klussen te klaren. En dat we er daarom voor zorgen dat iedereen onderdeel is en blijft van ons team.

Op dat moment nam ik me voor om een oplossing te vinden voor veroudering door o.a. generaties met elkaar te verbinden. Ik begrijp heel goed hoe het broekie zich voelde. Ik ben namelijk ook een broekie geweest. Je brengt enthousiasme, nieuwe ideeën en je hebt ambities. Je bent ervan overtuigd dat jouw manier van werken vernieuwend is en dus goed. Toch snap ik door mijn ervaringen ook hoe Hans en zijn collega’s zich voelen bij de komst van het broekie.

De wereld verandert

De wereld en het werk verandert in een rap tempo. Waar je voorheen na je opleiding eerst een paar jaar in de leer ging. Kun je nu langer studeren en gelijk in een leidinggevende functie terecht komen. Hans vertelde me dat hij hier moeite mee heeft. “Nu komt hij even vertellen hoe het anders moet, terwijl mijn manier altijd gewerkt heeft.”

Elke generatie heeft zijn eigen aanpak en blik op de wereld en het werk.  Als je  geen begrip hebt voor elkaars verschillen dan ontstaan er conflicten. En deze conflicten zijn voor iedereen vervelend.

De kunst is om generaties met elkaar te laten samenwerken en van elkaar te laten leren. Hoe dan? Het antwoord is tegelijk erg simpel maar ook een uitdaging.

Help elkaar

Je kunt elkaar helpen door te praten en te luisteren. Probeer de ander te begrijpen en zoek naar verbinding.

Advies aan broekie

Ik weet uit eigen ervaring dat je je wilt bewijzen zodra je een nieuwe baan hebt (promotie of nieuwe werkgever). Door snel te zien wat er moet veranderen en daarop te acteren, denk je resultaat te kunnen boeken. Als ik terug kon in de tijd (hoe cool zou dat zijn), zou ik tegen mezelf zeggen: “Doe dat niet. ” Daar win je geen respect mee. Zo bouw je ook geen relaties. Die relaties heb je nodig om resultaten te halen.

Neem juist even de tijd om de ander oprecht te begrijpen. Stel vragen. Wat werkt wel en wat werkt niet? En waarom werkt het niet? Wat zou volgens jou een goede oplossing zijn? Je denkt dat je leiderschap daarmee in het geding komt, maar dat is niet zo. Ik zal in een latere blog uitleggen waarom.

Advies aan Hans

Maar ook andersom. Als je in een team zit waar een nieuwe leidinggevende aan het roer staat.  Als je iemand ziet worstelen met zijn nieuwe rol, verplaats je dan eens in de ander. Drink een kop koffie met elkaar. Toon oprechte interesse en probeer te achterhalen hoe jij kunt helpen.

Het zorgt voor meer begrip voor elkaar. Je kunt echt leren van elkaars verschillen. Het zorgt er ook voor dat je meer plezier krijgt in je werk en een betere samenwerking met je collega’s. Daar hebben jij en je bedrijf veel meer profijt van.

Aan het einde van het interview kon ik het toch niet laten. “Hans, wat als broekie nou jouw zoon was? Hoe had je het dan aangepakt? ” Voor het eerst tijdens ons gesprek was het toen even stil.

Mijn naam is Angela Messioui en ik help bedrijven en mensen die vastgeroest zijn in het werk. De wetenschappelijke term hiervoor is obsoletie en betekent veroudering van menselijk kapitaal. Zoals machines kunnen verouderen, zo kan dit ook bij mensen. 

Ik blog over obsoletie en hoe ik nieuwe dingen leer en aanga om mezelf te blijven ontwikkelen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top