Het water kwam maar tot aan mijn middel. Harde stenen onder mijn voeten en de tranen rolden over mijn wangen. Ik probeerde mijn ademhaling onder controle te krijgen, maar het lukte niet. De angst was te groot. Voor mij zwom mijn bootcamp groep.

Het was zaterdagochtend, half 11 en al ontzettend warm want het was zomer. We hadden net een aantal kilometer hardgelopen met gewichtsvesten aan. Dat was al fokking zwaar. Maar mijn grootste beproeving moest nog komen. Bij het vertrek vanaf de sportschool riep de trainer al dat we richting de Munt in Utrecht zouden hardlopen en daar gingen zwemmen. “Kak, nou ja dan ga ik wel aan de kant zitten wachten” dacht ik nog. Maar daar dacht de trainer anders over, want hij zei gelijk: “Ook jij Ang.

Zwemmen bij de Munt

Echt niet. Dat ga ik echt niet doen. De hele weg ernaartoe was ik boos op de trainer, want ik zou echt niet gaan zwemmen. Ik was zo ontzettend bang. En dan niet boehoe ik moet een presentatie geven bang. Nee ik scheet echt bagger. We kwamen aan bij de Munt en de meesten doken gelijk het water in. Zij hadden al de grootste lol. Ik ging een beetje buiten het beeld van de trainer staan en hoopte dat hij het alweer was vergeten.

Niet dus. “Kom op Ang, ook jij erin.” Ik weigerde. En dat doe ik niet snel. Als je mijn trainer kent, dan snap je waarom. Maar hij hield vol. “Je kunt hier gewoon staan, dus niet zo piepen.” En uiteindelijk liet ik me door hem in het water tillen. Daar stond ik dus met mijn dikke tranen. En ik was zo bang en zo boos. Zo boos dat ik bang was. Al die jaren dat ik al zo bang was. Godver, en nu is het klaar. Ik ga op zwemles.

Watervrees

Ik heb altijd watervrees gehad. Mijn opa en oma vertelden regelmatig over de keren dat ik als peuter de hele camping bij elkaar gilde als ik in bad ging. En met bad bedoel ik de spoelbak in de keuken. Ik had toen al een groot gevoel voor drama. Maar het echte trauma ben ik opgelopen na een les schoolzwemmen. Ik denk dat ik nog maar een paar lessen had voordat ik mocht afzwemmen. We mochten na elke les nog even vrij zwemmen. Met z’n allen wilden we nog van de grote glijbaan af die terecht kwam in het diepe bad.

Om de een of andere reden was ik alleen achter gebleven en ik ging alleen van die glijbaan af. Ik kwam in de stroming terecht en kon niet boven komen. Ik kon ook niet staan in het water, want het was te diep. Gelukkig heeft een badmeester me gezien, want er was verder niemand meer. Ik ben daarna gelijk gestopt met zwemlessen.

Haaien

Het gekke is dat ik de jaren erna wel gewoon heb gezwommen. Ik was wel bang, maar daar zette ik me overheen. Met de jaren groeide mijn angst. Ook omdat ik één of andere bizarre fantasie had dat er haaien in het zwembad terecht kunnen komen. Je verklaart me nu voor gek. Maar een vriendin vertelde me laatst dat zij precies dezelfde angst heeft.

Uiteindelijk zwom ik helemaal niet meer en ging ik het zelfs vermijden. Dat was lang geen probleem. Tot de geboorte van mijn zoontje. Ik werd steeds met mijn angst en het vermijden van die angst geconfronteerd. Daar kwamen de confrontaties met water bij toen ik ging bootcampen. Evenementen als MudMasters zijn een hel als je watervrees hebt. De plassen, vijvers, sloten waar je doorheen moet. Of een achterlijke glijbaan die eindigt met een plons in het water. Is niet te doen. Of toen we tijdens het bootcamp weekend in de Ardennen een klein riviertje moesten oversteken. Het water kwam tot aan mijn knieën, maar ik deed alsof ik de Atlantische Oceaan over moest steken en zou sterven.

Zwemles met een zesjarige

In de week dat mijn zoontje startte met zijn eerste zwemles, was ook mijn eerste zwemles. Ik ging op zwemles voor volwassenen. En dan zie je hoe verschillend een zwemles van een zesjarige kan zijn tegenover een zwemles van een angstige volwassene. Mijn zoontje kreeg een zwemvestje aan en een gekleurde buis om te drijven. Hem werd verteld in het water te springen en dat deed hij. Hij kwam weer boven en wilde gelijk nog een keer. Zo leuk vond hij het. Sindsdien vraagt hij me elke week met een blij gezicht of hij weer zwemles heeft.

Mijn eerste zwemles voor volwassenen ging anders. Ik moest in hetzelfde bad als waarin hij zijn eerste les had. Ik kan daar gewoon in staan. Maar ik heb eerst zitten janken aan de kant voordat ik het water in durfde. Ik wilde helemaal niet terug. Ik wilde het liefst stoppen. Al helemaal toen ze me na de eerste les vertelden dat ik de volgende les al naar het koude diepe bad zou gaan. Echt niet. Dat ga ik echt niet doen. Weet je wel hoe diep dat bad is? Twee meter!

Niet alleen

Natuurlijk ging ik de week erna terug naar zwemles. En ik ga je zo vertellen over hoe fijn ik het vond. Want eerst moest ik over mijn grootste angst heen. Het diepe bad in. Ik zat op het bankje naast het bad mijn moed te verzamelen. Ik vond het doodeng. En toen ontdekte ik voor het eerst dat ik het niet alleen deed. Ken je die badmeester van vroeger nog? Die chagrijnig langs de rand van het bad liep met een grote haak? Dat is niet meer zo. Deze zwemleraar ging met mij het water in. Hij hield me vast en bleef bij me.

En ik was ook niet de enige volwassene die bang was. Er waren heel veel andere mensen net als ik die bang waren en zelfs helemaal niet konden zwemmen. Het meest hartverwarmende moment vond ik toen we één voor één van de kant moesten duiken. Dat vonden we allemaal doodeng. En we deden het godnondeju wel. Daarna zwom er een rijtje van mensen met tranen in de ogen achter elkaar aan en dat was mooi. In mijn eigen kring kreeg ik ook veel steun. Mijn zoontje was trots op me dat ik ook op zwemles zat. Dat vond hij cool. Mijn bootcamp groep steunde me en moedigde me aan.

Angsten tackelen

De lessen werden steeds makkelijker. Ik leerde leuke mensen kennen. Ik begon plezier te krijgen in het duiken en genoot van de momenten dat ik op mijn rug in het water dreef. Zorgeloos drijven, totaal ontspannen. Het enige geluid dat je hoort is je ademhaling.

Zo zie je maar. Je bent nooit te oud om je angsten te overwinnen of om iets totaal anders te doen. Het is juist belangrijk om nieuwe dingen te blijven doen. Zo leer je nieuwe vaardigheden en ontmoet je nieuwe mensen. Hiermee voorkom je dat je obsoleet raakt.

De grootste stap is meestal de beslissing nemen om het te doen. Maar wat is het ergste dat je kan overkomen? Die vraag stelde een goede vriendin mij toen. Ik kon niks bedenken. Behalve die haaien dan. Weet je hoe ik die gedachte getackeld heb? Door me die situatie helemaal voor te stellen. Daardoor werd het een absurd en grappig beeld en verdween de angst.

Daarna moet je gewoon blijven gaan en wordt het vanzelf makkelijker. Het aangaan van mijn grootste angst heeft me alleen maar mooie dingen gebracht. Het was bijzonder om dit te doen.

Op 21 januari 2019 overwon ik mijn angst om te zwemmen

A-diploma

Maandag 21 januari 2019 was het dan zover. Ik mocht op voor mijn A-diploma. En zoals ik dat doe met al mijn overwinningsmomenten. Ik maakte er een overwinningsmoment van. Dus mijn man en zoontje gingen mee. Ook had ik mijn bootcamp groep uitgenodigd. Ik wist alleen niet of ze zouden komen, want de zwemles is op maandagavond laat.

Natuurlijk kwamen ze. Met opblaasdieren stonden ze me vanaf de kant aan te moedigen. En het was fantastisch. Mijn gezin en vrienden die naar me keken terwijl ik met kleren en schoenen aan 4 banen moest zwemmen en door een gat moest duiken. Ze juichten niet alleen voor mij, maar ook voor de andere mensen van mijn groepje die aan het zwemmen waren. Het was echt heel leuk.

Eindelijk na 25+ jaar was het moment dan daar en kreeg ik mijn A-diploma en liet ik 35 jaar aan angst achter me.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top