Regelmatig heb ik de neiging om vast te zitten in mijn verouderde en vastgeroeste denkpatronen. De loopjes in mijn hoofd die ervoor zorgen dat ik lekker in mijn comfortzone blijf, zodat ik niet hoef te veranderen. Verandering is namelijk eng. Je weet niet hoe het zal zijn. Ik moet mezelf blijven dwingen om daaruit te komen. Dat is de enige manier om nieuwe dingen te ontdekken en af te rekenen met oude patronen. Ik wil met jullie één van mijn grootste geheimen delen die me helpt om nieuwe en spannende dingen te doen. Mijn zoontje Pjotr.

Pjotr de rots

Pjotr betekent rots en betrouwbaarheid. We hebben niet lang hoeven nadenken over zijn naam. Hij is vernoemd naar het favoriete kinderboek van mijn man: Pjotr van Jan Terlouw. Het verhaal gaat over Pjotr. Een jongetje die zijn vader gaat redden die naar een gevangenis in Siberië is gestuurd. In zijn eentje trekt Pjotr te voet door Rusland en krijgt te maken met allerlei spannende dingen. Maar hij geeft niet op. Hij twijfelt geen moment eraan dat het hem zal lukken om zijn vader te redden.
Mijn man wist vanaf zijn kindertijd al dat als hij later een zoon zou krijgen, hij Pjotr zou heten.

Samen naar Londen

Afgelopen zomer wilde ik samen met mijn Pjotr alleen op vakantie. Het was zo’n druk jaar geweest en ik had zo de behoefte om samen met hem op avontuur te gaan. Wat trouwens wel grappig is, is dat iedereen in die periode dacht dat ik in scheiding lag. Het is blijkbaar niet heel normaal om je man thuis te laten. Ik vroeg Pjotr waar hij heen wilde. Naar Engeland. Terug naar z’n roots. Vraag me niet waarom, maar hij denkt dat hij Engels is. Is hij niet.

Dus ik boekte een hotel en vlucht naar Londen. Mijn grootste falen als ouder, want Pjotr wilde met de trein. Gezien de klimaatproblematiek en het feit dat Pjotr gek is op treinen, voelde ik me echt een sukkel. Maar goed. We hadden er zin in. Samen bereidden we ons voor op de reis. We lazen reisboeken over Londen, planden wat we er allemaal wilden doen en telden af naar het moment dat het zover was. Eindelijk na een aantal weken wachten, konden we vertrekken. We stonden ’s nachts om 4 uur op, pakten onze spullen en zaten nu met enthousiasme in de auto naar Schiphol.

Vlucht gecanceld

Het was de allereerste keer vliegen voor Pjotr en voor mij de zoveelste keer. Op aanraden van een vriendin, hadden we de bewegingen in een vliegtuig vooraf al geoefend. Niks aan de hand, we keken er samen naar uit. Onderweg naar Schiphol kreeg ik een berichtje van de vluchtmaatschappij dat de vlucht was gecanceld. Ik zag dat als een slecht voorteken en de angst sloeg toe. Op Schiphol aangekomen was ik erg gespannen. Ik zag op tegen de reis alleen met mijn kind. Londen is een grote stad en als er iets zou gebeuren, zou mijn man er niet bij zijn. Hij is de rust zelve, weet altijd wat te doen. Hij is de enige die weer rust weet te brengen in mijn drukke hoofd.

Dapper zijn

We regelden een nieuwe vlucht, mijn man sprak me moed in en we konden richting de douane. Maar ik bleef gespannen. Wat als..? Ondertussen ontstond er nog een nieuwe zorg. Ik was bang dat Pjotr last zou hebben van mijn gestress. Ik probeerde me in te houden, maar blijkbaar ben ik daar niet goed in en voelen kinderen alles aan. Het feit dat ik zijn handje iets te hard vasthield en elke 10 seconden zei: “wel bij me blijven he, niet weglopen” waren ook wel hints dat ik me niet ok voelde.

Toen gebeurde iets dat me gelijk op mijn plek zette, waardoor ik alle vertrouwen kreeg en dat ervoor zorgde dat we een fantastische reis hadden met z’n tweetjes. We waren voorbij de douane en liepen richten de gate. Ik zei weer tegen hem: “Pjot, Londen is een grote stad. Niet weglopen, altijd bij me blijven.” Hij trok aan mijn arm. We stopten met lopen. Hij keek me aan en zei: “Mam, je weet toch dat ik nooit wegloop. Het komt goed, ik ben bij je.” Ohja, sorry. Ik bukte me zodat ik hem beter kon aankijken. Ik vertelde hem dat ik het best wel eng vond om samen met hem op reis te gaan. “Mam, weet je nog wat dapper zijn is?” Ja zei ik. “Dat je niet durft, maar het toch doet.”

Advies in de auto

Door mijn man en Pjotr durf ik mijn angsten aan te gaan. Zij geven mij het vertrouwen dat ik het kan. Ook als ik advies nodig heb kan ik altijd bij Pjotr terecht. Ja je leest het goed. Ik vraag mijn zesjarige om advies. Dit doe ik meestal als we samen in de auto zitten vanuit de BSO naar huis. Hij vertelt over zijn dag. Of praat een half uur over gamen. En ik vertel hem over mijn dag. Soms zit ik met iets waar ik even geen oplossing voor weet. Dan leg ik het voor aan Pjotr. Ik leg het aan hem uit in kindertaal (dat is trouwens iets anders dan babytaal). Dit alleen al werkt relativerend. Vervolgens vraag ik hem wat ik kan doen, hoe hij het aan zou pakken.

Gaat er iets niet goed op mijn werk, dan zegt Pjotr: “gewoon oplossen” Heb ik een discussie met iemand waar ik mee zit? “Ga praten.” Ik: “maar hij zegt iets dat ik niet leuk vind”. Pjotr: “dan zeg je, hou op, schei uit, ik vind het niet meer leuk” Of: “Pjot, ik vind het heel spannend om die presentatie te doen. Kan ik het wel?” Dan zegt hij: “jij kunt altijd alles mama, dat weet je toch”.

Pjotr zorgt ervoor dat ik niet obsoleet raak, hij is mijn rots. Hij brengt me op nieuwe plekken. Zorgt ervoor dat ik altijd naar mensen toe blijf gaan om te luisteren en praten. Pjotr maakt mijn wereld groter.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Begin typing your search term above and press enter to search. Press ESC to cancel.

Back To Top